Słownik

Szodó to tradycyjny ciepły deser przygotowywany z żółtek jaj, cukru i wina, ubijany nad kąpielą wodną do pienistej konsystencji. Nazwa pochodzi od francuskiego chaudeau, czyli ciepła woda. W kuchni czeskiej i słowackiej podaje się go jako ciepły sos do knedle owocowych, bułeczek drożdżowych lub budyniów. Przygotowanie wymaga cierpliwego ubijania nad parą.

Szparag lekarski to wieloletnia roślina, której młode pędy należą do cenionych wiosennych warzyw. Wyróżniamy szparagi zielone, białe i fioletowe, przy czym białe rosną pod ziemią bez dostępu światła. Szparagi są bogate w witaminy A, C, E i K, kwas foliowy oraz błonnik. Przyrządza się je gotując, grillując, piekąc lub blanszując. Sezon trwa od kwietnia do czerwca.

Szpek to tradycyjna nazwa słoniny, czyli twardej warstwy tłuszczu z boczku wieprzowego, która może być solona, wędzona lub suszona. W kuchni środkowoeuropejskiej szpek używany jest do doprawiania potraw, smażenia na smalcu, owijania mięsa lub jako dodatek do knedle i kapusty. Wędzony szpek ma wyrazisty smak i aromat, nadając potrawom głębię. Szpek jest ważnym składnikiem tradycji kulinarnej Europy Środkowej.

Szynka to wyrób mięsny przygotowywany z udźca wieprzowego, który jest solony, wędzony lub gotowany. Należy do najpopularniejszych wędlin w polskiej kuchni. Szynka dzieli się na gotowaną, wędzoną i duszoną, a każdy rodzaj ma specyficzny smak i zastosowanie. Dobrej jakości szynka zawiera wysoki udział mięsa. Wykorzystuje się ją na zimne przekąski, do sałatek, kanapek, na pizzę i do ciepłych dań. Szynka jest tradycyjnym daniem wielkanocnego stołu.

Szynka parmeńska, po włosku Prosciutto di Parma, to premiowa włoska szynka suszona wytwarzana z udźca wieprzowego. Produkcja odbywa się wyłącznie w prowincji Parma w regionie Emilia-Romania i podlega ścisłym regułom. Szynka jest solona solą morską i suszona minimum 12 miesięcy, często nawet 18 do 24 miesięcy. Rezultatem jest szynka o delikatnym, słodko-słonym smaku i jedwabistej teksturze. Podaje się ją w cienkich plastrach z melonem, na pizzy lub jako antipasto. Jest chroniona oznaczeniem pochodzenia DOP.

Taco to tradycyjne meksykańskie danie składające się z kukurydzianej lub pszennej tortilli wypełnionej różnymi nadzieniami. Najpopularniejsze nadzienia to mielona wołowina, kurczak, wieprzowe carnitas, ryby lub fasola. Taco uzupełnia się świeżymi warzywami, salsą, guacamole i kwaśną śmietaną. Tacos mają korzenie w prekolumbijskiej Mezoameryce i dziś są jednym z najsłynniejszych dań kuchni meksykańskiej na całym świecie.

Tacos to małe kukurydziane lub pszenne tortille nadziewane mięsem, warzywami, salsą i innymi dodatkami. Są symbolem kuchni meksykańskiej.

Tacu Tacu to peruwiańskie danie z pozostałego ryżu i fasoli smażonych na patelni w chrupiący placek, podawane z jajkiem, stekiem lub owocami morza.

Tagliatelle to szeroki, płaski włoski makaron jajeczny, typowy dla Emilii-Romagni. Tradycyjnie podaje się je z mięsnym ragù bolognese.

Tahini to pasta z mielonych prażonych ziaren sezamu. Podstawowy składnik kuchni libańskiej stosowany w hummusie, falafelu, dresingach i sosach.

Tajine to marokańskie danie powoli duszone w glinianym naczyniu ze stożkową pokrywką. Przygotowywane z mięsa, warzyw, oliwek, kiszonych cytryn i marokańskich przypraw.

Tamales to paczuszki z ciasta kukurydzianego nadziewane mięsem, serem lub chilli, popularne w kuchni meksykańskiej i peruwiańskiej.