Lista składników

Słodki sos sojowy to gęstsza, ciemniejsza wersja klasycznego sosu sojowego o wyraźnie słodszym smaku dzięki dodatkowi cukru, melasy lub cukru palmowego. Pochodzi z kuchni azjatyckiej i jest szczególnie popularny w gastronomii indonezyjskiej, malezyjskiej i tajskiej, w Indonezji znany jest jako kecap manis. Sprawdza się jako marynata do mięsa, baza do sosów, przyprawa do smażonych makaronów i potraw ryżowych lub jako sos do maczania. Nadaje potrawom głęboki słodko-słony smak i ciemny kolor. Można go przygotować w domu, mieszając zwykły sos sojowy z miodem lub cukrem palmowym.

Słodki wermut (wermut rosso) to aromatyzowane wino wzmacniane o wyrazistym ziołowym, gorzko-słodkim smaku i intensywnie czerwonej do brązowawej barwie. Wytwarza się go z białego wina doprawianego karmelem, cukrem oraz mieszanką ziół i przypraw, zwłaszcza piołunu. Jest kluczowym składnikiem klasycznych koktajli Negroni, Manhattan i Americano, podaje się go także solo z lodem i plasterkiem pomarańczy. W kuchni używany do sosów i marynat. Po otwarciu przechowywać w lodówce.

Słodki zielony relish to drobno posiekany słodko-kwaśny dodatek z ogórków konserwowych, cukru, octu i przypraw (zwłaszcza gorczycy i kurkumy, która nadaje charakterystyczny zielonożółty kolor). Ma świeży, wyraźnie słodki smak z kwaskowym wykończeniem i chrupiącą teksturę. Jest klasycznym amerykańskim dodatkiem do hot dogów, hamburgerów i kiełbasek, używa się go też do sosu tatarskiego, sałatek z majonezem oraz dipów. Po otwarciu przechowywać w lodówce.

Słodzik to ogólna nazwa substancji stosowanych do nadawania słodkiego smaku żywności i napojom. Może to być słodzik naturalny, taki jak stewia, erytrytol lub ksylitol, ale również syntetyczny, jak sacharyna czy aspartam. Używane są jako zamienniki cukru, szczególnie w dietach niskowęglowodanowych lub cukrzycowych. Słodkość poszczególnych rodzajów różni się znacznie, niektóre są wielokrotnie słodsze od cukru, więc stosuje się je w znacznie mniejszych ilościach. Przy pieczeniu warto pamiętać, że nie każdy słodzik zachowuje się jak cukier, może wpływać na teksturę, objętość lub kolor wypieku.

Boczek to wędzona lub suszona wieprzowina, najczęściej z brzucha, grzbietu lub podgardla świni. Charakteryzuje się wyraźną kombinacją warstw tłustych i mięsnych oraz intensywnym wędzonym smakiem. W kuchni służy jako baza do podsmażania warzyw i cebuli, dodawany jest do zup, sosów, klusek, ziemniaków lub jako dekoracja gotowych dań. Można go smażyć na chrupko lub dodawać surowego. Popularne odmiany to włoska pancetta, niemiecki Schwarzwälder Speck oraz tradycyjny wędzony boczek. Jest ważnym składnikiem tradycyjnej kuchni czeskiej i środkowoeuropejskiej. Przy wyborze warto zwrócić uwagę na stosunek tłuszczu do mięsa zgodnie z przepisem.

Słuchotka, międzynarodowo zwana abalone (rodzaj Haliotis), to duży morski ślimak z charakterystyczną perłową muszlą. Mięso jest chude, jędrne i lekko słodkawe. przed obróbką cieplną zwykle się je rozbija, aby zmiękło. Wysoko ceniona w kuchni chińskiej, japońskiej, koreańskiej i kalifornijskiej: przyrządza się ją grillowaną, smażoną na maśle z czosnkiem, duszoną w sosie sojowym lub podawaną na surowo jako sashimi. Sprzedawana chłodzona lub mrożona. znaczna część rynku pochodzi z akwakultury.

Smalec to wytopiony tłuszcz wieprzowy, należący do tradycyjnych surowców kuchni polskiej, czeskiej i środkowoeuropejskiej. Otrzymuje się go przez powolne podgrzewanie tłuszczu wieprzowego, najczęściej z brzucha lub grzbietu świni. Ma białą barwę, gładką konsystencję i charakterystyczny, mięsisty aromat. Stosuje się go do smażenia, pieczenia i duszenia, wysoki punkt dymienia sprawia, że doskonale nadaje się do obróbki cieplnej w wysokich temperaturach. Nadaje potrawom typowy smak i soczystość. klasycznie smaruje się nim chleb, często z dodatkiem skwarek i cebuli.

Smalec gęsi to tłuszcz wytapiany z gęsi, który należy do tradycyjnych składników kuchni środkowoeuropejskiej. Charakteryzuje się delikatnym, lekko słodkawym smakiem i niższą temperaturą topnienia niż smalec wieprzowy, dzięki czemu jest miękki i łatwy do smarowania w temperaturze pokojowej. Doskonale nadaje się do smażenia, pieczenia i duszenia, szczególnie sprawdza się przy przyrządzaniu drobiu, ziemniaków czy warzyw. Świetnie smakuje również posmarowany na chlebie z cebulą i solą. Ze względu na zawartość nienasyconych kwasów tłuszczowych jest uważany za zdrowszą alternatywę dla smalcu wieprzowego.

Śmietana to produkt mleczny o wysokiej zawartości tłuszczu, uzyskiwany przez oddzielenie frakcji tłuszczowej od mleka krowiego. W zależności od zawartości tłuszczu dzieli się na śmietanę do ubijania (30-40%), do gotowania (15-20%) oraz kwaśną śmietanę. W kuchni jest niezastąpiona, wzbogaca sosy, zupy i risotto, stanowi bazę kremowych deserów, nadzień do tortów i dań wytrawnych. Śmietana do ubijania ubijana jest na sztywno i służy do dekorowania wypieków lub jako dodatek do kawy. Dzięki wysokiej zawartości tłuszczu jest bardziej odporna na działanie temperatury niż mleko. Nadaje potrawom bogaty, kremowy smak i aksamitną teksturę.

Śmietana do gotowania to produkt mleczny o zawartości tłuszczu zazwyczaj 12-20%, specjalnie opracowany tak, aby wytrzymywał wysoką temperaturę i nie ważył się podczas gotowania. Używa się jej do sosów, zup, kremowych dań, risotto i makaronów. Nadaje potrawom delikatny smak i kremową konsystencję. W przeciwieństwie do śmietany do ubijania nie można jej ubić w sztywną pianę ze względu na niższą zawartość tłuszczu. Dodaje się ją zwykle pod koniec gotowania, aby zachować smak i jedwabistą teksturę potrawy. Stanowi podstawę wielu klasycznych sosów, takich jak sos śmietanowy z grzybami.

Śmietana do ubijania to pełnotłusty produkt mleczny o zawartości tłuszczu zazwyczaj 33-40%. Dzięki wysokiej zawartości tłuszczu można ją ubić w sztywną pianę, która służy jako dekoracja deserów, tortów, naleśników czy kawy. Nadaje się również do słodkich kremów, lodów i musów. W przeciwieństwie do śmietany do gotowania nie jest przeznaczona do obróbki termicznej, podczas gotowania może się zważyć. Przed ubijaniem powinna być dobrze schłodzona, najlepiej przez noc w lodówce. Najlepiej ubija się ją w schłodzonej misce za pomocą miksera elektrycznego.

Śmietana kwaśna to produkt mleczny wytwarzany przez fermentację śmietany za pomocą bakterii kwasu mlekowego. Przemysłowo produkuje się ją przez fermentację w tankach lub bezpośrednio w pojemniczkach. Stosowana jest w zimnej kuchni do bezpośredniego spożycia, w dressingach i tortach na zimno, a także do gotowania zup i sosów. W kuchni wschodnioeuropejskiej tradycyjnie dodaje się ją do zup takich jak barszcz czy soljanka. Jest wartościowa pod względem odżywczym, zawiera białka mleczne i witaminy, a przy tym bywa mniej kaloryczna niż słodka śmietanka. Podobny francuski produkt crème fraîche produkowany jest inaczej i jest mniej kwaśny.