Lista składników

Siatecznik rynienkowaty (Sparassis crispa) to okazały grzyb jadalny, którego owocnik przypomina dużą kędzierzawą gąbkę lub koralowiec. Rośnie najczęściej u podstawy drzew iglastych, zwłaszcza sosen i świerków. Ma delikatny, lekko orzechowy smak i zwartą, ale kruchą strukturę. Przed przygotowaniem należy go dokładnie przepłukać, gdyż między gałązkami łatwo gromadzi się brud. W kuchni nadaje się do smażenia, duszenia oraz do zup i sosów. Doskonale komponuje się z masłem, czosnkiem i świeżymi ziołami. Zawiera beta-glukany, polisacharydy o potencjalnie korzystnym działaniu na układ odpornościowy. Sezon zbiorów trwa od lata do jesieni.

Siemię lniane to drobne, oleiste nasiona lnu zwyczajnego (Linum usitatissimum), dostępne w odmianie złotej lub brązowej. Stanowi wyjątkowe źródło kwasów tłuszczowych omega-3 (kwasu alfa-linolenowego), błonnika, lignanów o właściwościach antyoksydacyjnych oraz białka roślinnego. W kuchni dodaje się je do müsli, jogurtów, smoothie, wypieków, kasz i sałatek. Aby w pełni wykorzystać wartości odżywcze, zaleca się spożywanie mielonego siemienia, ponieważ całe nasiona przechodzą przez układ trawienny bez większego wchłonięcia.

Skóra indycza to zewnętrzna warstwa tłuszczowo-łącznotkankowa pokrywająca mięso indycze. Zawiera dużo tłuszczu i kolagenu, dzięki czemu podczas pieczenia nadaje mięsu soczystość i chroni je przed wysychaniem. Przy odpowiednim przyrządzeniu skóra staje się chrupiąca i smaczna. Wykorzystuje się ją przede wszystkim przy pieczeniu całego indyka lub jego części w piekarniku, gdzie zaleca się pozostawienie skóry na mięsie podczas obróbki cieplnej. Skóra indycza może być też używana jako owijka przy przyrządzaniu roladek lub faszerowanych kawałków mięsa. W porównaniu ze skórą kurczaka jest grubsza i bardziej tłusta.

Skóra wieprzowa jest produktem ubocznym przetwórstwa wieprzowiny i ma wszechstronne zastosowanie w tradycyjnej kuchni. Gotowana skóra dodawana jest do salcesonów, kaszanek i innych wyrobów mięsnych, gdzie przyczynia się do żelatynowej konsystencji dzięki wysokiej zawartości kolagenu. Suszona i smażona skóra staje się popularną chrupiącą przekąską, skwarkami. Skóra wieprzowa jest też surowcem do produkcji żelatyny spożywczej. W zdrowym żywieniu jest ceniona jako naturalne źródło kolagenu. Podczas powolnego gotowania wydziela bogaty wywar i przyczynia się do naturalnego zagęszczenia potraw.

Skórka cytrynowa to starta lub suszona zewnętrzna warstwa skórki cytryny, bogata w aromatyczne olejki eteryczne. Jej świeży, intensywnie cytrusowy zapach i smak doskonale wzbogaca zarówno słodkie, jak i wytrawne potrawy. Dodaje się ją do ciast, muffinów, naleśników czy sernika cytrynowego. Sprawdza się też w marynatach, sosach, dressingach i makaronach. Świeżo starta skórka z cytryny ekologicznej jest najbardziej aromatyczna, należy ścierać tylko żółtą warstwę, gdyż biała część pod nią jest gorzka. Suszona skórka cytrynowa dostępna jest wśród przypraw i stanowi wygodny zamiennik przez cały rok.

Skórka mandarynkowa to aromatyczny składnik pozyskiwany ze skórki mandarynek, który znajduje szerokie zastosowanie w kuchni i cukiernictwie. Używana jest świeża, suszona lub kandyzowana i nadaje potrawoм intensywny cytrusowy aromat z delikatnie słodką i lekko gorzką nutą. Starta skórka ożywia ciasta na ciasteczka, muffiny, torty i świąteczne wypieki. Sprawdza się również w marynatach, sosach, mieszankach herbacianch i domowych likierach. Ważne jest, aby sięgać po owoce niepoddane obróbce chemicznej, ponieważ mandarynki z konwencjonalnych upraw bywają pokryte pestycydami i woskami.

Skórka pomarańczowa to zewnętrzna, kolorowa część skórki pomarańczy, bogata w olejki eteryczne nadające jej wyrazisty cytrusowy aromat. W kuchni stosuje się ją świeżo startą lub suszoną. Dodaje się ją do ciast, ciasteczek, pierników i muffinów. Doskonale komponuje się z czekoladowymi deserami, pralinkami i słodyczami. Nadaje smak marynatom, sosom, likierom i ciepłym napojom. Przy użyciu należy zetrzeć tylko pomarańczową część, biała warstwa (albedo) jest gorzka. Najlepszą skórkę dają pomarańcze ekologiczne, przy których nie trzeba obawiać się pestycydów na powierzchni.

Skórka z limonki to zewnętrzna, zielona warstwa skórki owocu limonki, bogata w olejki eteryczne nadające jej intensywny cytrusowy aromat i wyrazisty, orzeźwiający smak. Otrzymuje się ją przez tarcie lub obieranie świeżych limonek i stosuje jako aromatyczny dodatek do potraw słodkich i wytrawnych. Dodaje się ją do ciast, muffinów, serników i innych deserów, ale sprawdza się również w marynatach, dressingach, sosach i dipach. Jej świeży aromat doskonale komponuje się z kuchnią azjatycką i karaibską. Podczas przygotowania ważne jest, aby zetrzeć wyłącznie zieloną część skórki, ponieważ biała część jest gorzka.

Skrobia to naturalny polisacharyd pozyskiwany z różnych źródeł roślinnych, najczęściej ze ziemniaków, kukurydzy, pszenicy lub bulw tapioki. W kuchni służy przede wszystkim jako środek zagęszczający do sosów, zup, budyniów i glazur. Rozmieszana na zimno z niewielką ilością płynu i dodana do gotującego się dania, tworzy gładką, błyszczącą konsystencję. W odróżnieniu od mąki nie mętnieje potrawy i zachowuje jej przejrzysty wygląd. Stosuje się ją również podczas smażenia, obtoczenie mięsa lub warzyw w skrobi zapewnia chrupiącą skórkę.

Skrobia kukurydziana to drobny biały proszek pozyskiwany z bielma ziaren kukurydzy. W kuchni wykorzystywana jest przede wszystkim jako zagęstnik sosów, zup, budyniów i owocowych nadzień. W odróżnieniu od mąki tworzy przezroczyste, błyszczące zagęszczenie, szczególnie pożądane w sosach azjatyckich i słodkich glazurach. Jest bezglutenowa, dlatego chętnie stosuje się ją w pieczeniu bezglutenowym jako część zamiennika mąki pszennej. Dzięki swojej delikatności dodawana jest również do ciast, aby uzyskać kruchą teksturę ciasteczek i ciast. Przed użyciem zawsze rozpuszczaj ją w zimnej wodzie, aby uniknąć grudek.

Skrobia tapiokowa to drobny biały proszek pozyskiwany z korzenia tropikalnej rośliny maniok. Służy jako bezglutenowy zagęszczacz i spoiwo podczas gotowania i pieczenia. W odróżnieniu od skrobi kukurydzianej tworzy bardziej przezroczystą i błyszczącą konsystencję. Stosuje się ją do zagęszczania sosów, zup, nadzień i budyniów. W bezglutenowym pieczeniu poprawia strukturę i elastyczność ciasta. Nie ma wyraźnego smaku ani zapachu, dlatego nie wpływa na gotowe danie. Przechowywać ją należy w suchym miejscu w temperaturze pokojowej.

Skrobia ziemniaczana to drobny biały proszek pozyskiwany ze ziemniaków poprzez ekstrakcję skrobi. W polskiej kuchni jest tradycyjnym zagęstnikiem sosów, zup i kremów. W porównaniu ze skrobią kukurydzianą daje bardziej przezroczysty i błyszczący efekt oraz ma bardziej neutralny smak. Stosuje się ją również w pieczeniu, gdzie nadaje ciastom delikatność, oraz jako spoiwo do kotletów mielonych i dań ziemniaczanych. Skrobia ziemniaczana jest naturalnie bezglutenowa, dlatego jest popularnym składnikiem w pieczeniu bezglutenowym. Przy zagęszczaniu najpierw rozpuszcza się w zimnej wodzie, a następnie dodaje do gorącego płynu.