Składniki od A do Z

Ginger Ale to gazowany bezalkoholowy napój orzeźwiający o charakterystycznym smaku imbiru. Wyróżnia się dwa główne style: kanadyjski (wytrawniejszy, delikatniejszy) i złoty (intensywniejszy smak imbiru). Spożywany jest jako samodzielny napój, ale w barmaństwie i kuchni sprawdza się doskonale jako składnik koktajli, takich jak Moscow Mule, Dark & Stormy, czy jako baza napojów bezalkoholowych. Przyjemna ostrość imbiru w połączeniu ze słodyczą sprawia, że jest popularnym domowym środkiem na mdłości i dolegliwości trawienne. Używany bywa również do marynat i sosów, nadając im subtelną pikantność.

Gładzica to morska ryba płastugowata zamieszkująca piaszczyste dna płytkich mórz. Jej białe mięso jest delikatne, lekko słodkawe i niskotłuszczowe, dzięki czemu należy do ulubionych ryb w europejskiej kuchni. Najczęściej przyrządza się ją smażoną na maśle lub oleju, pieczoną w piekarniku albo panierowaną. Doskonale komponuje się z lekkim sosem z masła cytrynowego, kaparami lub świeżymi ziołami. Filety są cienkie i delikatne, więc gotują się bardzo szybko, wystarczy kilka minut z każdej strony. Gładzica jest świetnym źródłem białka, witaminy D i kwasów omega-3. Serwuje się ją jako danie główne z warzywami lub ziemniakami.

Gładzica to morska ryba o płaskim ciele należąca do rzędu flądrokształtnych. Zamieszkuje dno mórz północnego Atlantyku i Oceanu Spokojnego. Jej mięso jest białe, delikatne, o niskiej zawartości tłuszczu i lekko słodkawym smaku, co czyni ją chętnie wybieraną rybą przez tych, którzy preferują lżejsze dania rybne. W kuchni nadaje się do smażenia, pieczenia, gotowania na parze lub grillowania. Bardzo dobrze chłonie marynaty i przyprawy, doskonale komponuje się z sokiem z cytryny, świeżymi ziołami i masłem. Gładzica jest znakomitym źródłem białka, witamin z grupy B oraz minerałów, takich jak fosfor i selen.

Głowa karpia to popularny składnik do przygotowania rybnych wywarów i zup, szczególnie w kuchni czeskiej i środkowoeuropejskiej. Zawiera żelatynę, kolagen i intensywne substancje smakowe, które nadają wywarowi wyraźne ciało i głębię smaku. Najczęściej wykorzystuje się ją do gotowania zupy karpiowej lub jako bazę rybnego fondu. Przed użyciem zaleca się dokładne umycie głowy i usunięcie skrzeli, które mogą nadawać gorzki posmak. Karp tradycyjnie podawany jest na Boże Narodzenie w Europie Środkowej, a głowy są wtedy najczęściej używane do aromatycznego wywaru z warzywami i przyprawami.

Głowa królika to rzadziej stosowany, ale tradycyjny składnik w wielu kuchniach europejskich i azjatyckich. Wykorzystywana jest przede wszystkim w kuchni wiejskiej i filozofii nose-to-tail, która dąży do jak najpełniejszego wykorzystania całego zwierzęcia. Głowa zawiera mięśnie policzkowe, mózg, język i drobne kawałki mięsa, które po właściwym przygotowaniu są bardzo soczyste i smaczne. Najczęściej przyrządza się ją przez pieczenie, duszenie lub gotowanie, uzyskany wywar stanowi doskonałą bazę do zup i sosów. W niektórych regionach podawana jest jako lokalna specjalność.

Głowa wieprzowa to tradycyjny surowiec wykorzystywany głównie w kuchni masarskiej i wiejskiej. Zawiera różne partie mięsa, policzki, język, uszy, mięsień żwacz i mózg, przy czym każda część ma inne właściwości smakowe. Najczęściej używana jest do przygotowania salcesonu (zimnego nóżkowca), który powstaje przez ugotowanie głowy, rozebranie mięsa i zalanie wywarem w formie. Policzek wieprzowy należy do cenionych przysmaków, nadaje się do powolnego duszenia lub pieczenia. Ucho ma zastosowanie w kuchni azjatyckiej i przy przygotowaniu specjalności z uboju.

Glukonolaktat wapnia (mieszanina glukonianu i mleczanu wapnia) to dodatek do żywności stosowany przede wszystkim w kuchni molekularnej jako źródło wapnia w technice sferyfikacji. W połączeniu z roztworem alginianu umożliwia tworzenie kulek przypominających kawior lub żelowych powłok wokół płynnych nadzień. W odróżnieniu od samego chlorku wapnia nie nadaje gorzkiego posmaku, dzięki czemu nadaje się do bezpośredniego dodawania do żywności lub napojów przed sferyfikacją. Stosowany jest w restauracjach ze zaawansowaną kuchnią oraz podczas domowych eksperymentów kulinarnych. Jest bezpiecznym dodatkiem zatwierdzonym w UE.

Glukopur to nazwa handlowa dla glukozy w proszku (dekstrozy) wytwarzanej ze skrobi kukurydzianej lub pszennej. Ma niższą słodkość niż zwykły cukier buraczany (około 70-75% słodkości sacharozy), ale szybciej wchłania się do krwi. W kuchni stosowany jest przede wszystkim w cukiernictwie i produkcji lodów, obniża temperaturę zamarzania, dzięki czemu lody i sorbety mają bardziej kremową konsystencję. Używany jest też w piekarstwie, produkcji czekolady i polew, gdzie poprawia teksturę i przedłuża trwałość wyrobów. Szczególnie ceniony przez profesjonalnych cukierników i w domowej produkcji mrożonych deserów.

Glukoza, znana też jako cukier gronowy lub dekstroza, to prosty cukier naturalnie występujący w owocach, miodzie i ludzkim organizmie. W odróżnieniu od sacharozy (cukru stołowego) glukoza jest mniej słodka i może być wchłaniana przez organizm bezpośrednio, bez trawienia. W kuchni wykorzystuje się ją w cukiernictwie, napojach sportowych, wyrobach piekarniczych oraz jako naturalne słodzidło. W formie proszku lub tabletek stosuje się ją do przygotowania batonów energetycznych i domowych żeli sportowych. Sprzedawana jest najczęściej w formie proszku lub tabletek. Ze względu na wysoki indeks glikemiczny należy ją spożywać z umiarem.

Glutaminian sodu (MSG, E621) to sól sodowa kwasu glutaminowego, naturalnie występującego aminokwasu. Jest nośnikiem smaku umami, piątego smaku podstawowego, wywołującego wrażenie sytości i mięsistości. Naturalnie występuje w takich produktach jak parmezan, pomidory, grzyby czy sos sojowy. Jako dodatek do żywności jest produkowany przemysłowo metodą fermentacji. W kuchni azjatyckiej jest powszechnym składnikiem zup, sosów i marynat. Wystarczy niewielka ilość, by znacząco wzmocnić ogólny smak potrawy. Współczesny konsensus naukowy uznaje MSG za bezpieczny przy typowym zastosowaniu w żywności.

Gnocchi to tradycyjne włoskie kopytka najczęściej wyrabiane z gotowanych ziemniaków, mąki i jajka. Ich korzenie sięgają północnych Włoch, gdzie są popularną alternatywą dla makaronu. Mają miękką, lekko gumowatą konsystencję i delikatny, neutralny smak, dzięki czemu doskonale absorbują różnorodne sosy, klasyczne pomodoro, śmietanowe, pesto lub ze szpinakiem i gorgonzolą. Gotuje się je w osolonej wodzie podobnie jak makaron, są gotowe, gdy wypłyną na powierzchnię. Istnieją też warianty ze szpinakiem, burakiem czy kaszą kukurydzianą. Dostępne są w wersji świeżej, chłodzonej i suszonej.