Lista składników

Romana Sambuca to włoski likier anyżowy o charakterystycznie słodkim smaku i intensywnym aromacie kwiatu czarnego bzu i anyżu. Produkowany jest we Włoszech i należy do najsłynniejszych likierów anyżowych na świecie. Tradycyjnie podawany jest w małych kieliszkach z kilkoma ziarnami kawy na powierzchni, ten zwyczaj nazywa się con la mosca, czyli z muchą. Sambuca serwowana jest jako digestif i niekiedy podpalana przed podaniem. Sprawdza się również w koktajlach lub jako składnik deserów i napojów kawowych. Zawartość alkoholu wynosi zazwyczaj około 38-42%.

Likier różany to napój alkoholowy o charakterystycznym słodkim smaku i aromacie, najczęściej wytwarzany z płatków róż lub z dodatkiem naturalnego aromatu różanego. Charakteryzuje się delikatnym, kwiatowym smakiem z lekko słodką nutą i piękną różową lub jasnoczerwoną barwą. W barmaństwie używany jest jako baza lub akcent romantycznie nastrojonych koktajli i aperitifów. W kuchni sprawdza się w kremowych deserach, macarons, panna cotcie, lodach i tortach. Doskonale łączy się z czekoladą, malinami, liczi lub szampanem.

Likier truskawkowy to napój alkoholowy wytwarzany przez macerację lub destylację truskawek w alkoholu, zazwyczaj dosładzany cukrem. Wyróżnia się intensywnym słodkim smakiem truskawkowym i przyjemnym aromatem. Zawartość alkoholu wynosi zazwyczaj od 15 do 25%. Pity jest jako digestif, dodawany do koktajli, prosecco lub szampana. W kuchni stosowany jest jako aromatyczny składnik deserów, można nim polewać lody, owoce, panna cottę lub dodawać go do nadzień tortów i kremów. Wersja domowa przygotowywana jest przez macerację świeżych truskawek w alkoholu z syropem cukrowym. Popularną odmianą jest włoskie Fragolino lub francuski Crème de Fraise.

Limoncello to włoski likier cytrynowy tradycyjnie wytwarzany przez macerację skórki cytrynowej w czystym spirytusie z dodatkiem syropu cukrowego. Pochodzi z regionu Kampanii, szczególnie z wybrzeża Amalfi, Capri i Sorrento, gdzie produkowany jest z lokalnych dużych cytryn. Ma jaskrawożółty kolor, intensywny cytrynowy aromat i słodki smak z orzeźwiającą kwaskowością. Tradycyjna zawartość alkoholu wynosi około dwudziestu pięciu do trzydziestu procent. Podaje się go mocno schłodzony jako digestif po posiłku. W kuchni stosuje się go do deserów, tiramisu, panna cotty, lodów, sorbetów i koktajli jak spritz czy martini.

Limonka to owoc cytrusowy spokrewniony z cytryną, lecz o wyrazistszym, świeższym i bardziej kwaśnym aromacie. Pochodzi z Azji Południowo-Wschodniej i jest dziś uprawiana w tropikalnych i subtropikalnych regionach całego świata. Jej sok i skórka są kluczowymi składnikami kuchni latynoamerykańskiej, azjatyckiej i karaibskiej. Sok dodaje się do sosów, marynat, dressingów, deserów i koktajli, bez niego nie powstałoby klasyczne mojito, caipirinha ani margarita. Skórka doskonale nadaje się do aromatyzowania ciast, kremów i napojów. Limonka świetnie komponuje się z kolendrą, czosnkiem, imbirem i chilli.

Limonka kaffir to tropiczna roślina cytrusowa pochodząca z Azji Południowo-Wschodniej, rozpoznawalna dzięki chropowatej, ciemnozielonej skórce oraz charakterystycznym liściom o kształcie klepsydry. W kuchni wykorzystuje się przede wszystkim liście, świeże i suszone, które nadają potrawom intensywny cytrusowy aromat ze ziołowym posmakiem. Są niezbędnym składnikiem kuchni tajskiej, indonezyjskiej i innych kuchni Azji Południowo-Wschodniej, dodaje się je do curry, zup (np. tajskiej zupy tom kha), marynat i sosów.

Linguine to długi, płaski makaron pochodzący z włoskiej Ligurii. Ich nazwa w języku włoskim oznacza dosłownie małe języczki, co trafnie opisuje charakterystyczny płaski kształt. Są cieńsze niż tagliatelle, ale szersze niż spaghetti, dzięki czemu doskonale nadają się do lekkich sosów na bazie oliwy z oliwek, owoców morza lub pesto. Tradycyjnie podawane są z sosem alle vongole z małży lub z aglio e olio. Gotuje się je w osolonej wodzie przez około 8-10 minut do stanu al dente.

Liść laurowy to aromatyczna przyprawa pochodząca z wawrzynu szlachetnego (Laurus nobilis), którego suszone liście od wieków są wykorzystywane w kuchniach na całym świecie. Ma charakterystyczny, lekko gorzki, ziołowy aromat z nutami eukaliptusa i goździków. Stosuje się go przede wszystkim do aromatyzowania bulionów, zup, duszonych mięs, sosów, marynat i warzyw konserwowych. Liście dodaje się w całości podczas gotowania i usuwa przed podaniem. Dostępne są również świeże liście o intensywniejszym aromacie. Jest też ważnym składnikiem klasycznego francuskiego bukietu ziół, bouquet garni.

Liście buraka to zielone, nadziemne części buraka, najczęściej buraka ćwikłowego (Beta vulgaris) lub boćwiny. Są jadalne i bardzo wartościowe odżywczo: zawierają witaminy A, C i K, żelazo, wapń oraz antyoksydanty. W kuchni można je stosować podobnie jak szpinak, dusić na maśle lub oleju z czosnkiem, dodawać do zup, sałatek, smoothie lub podawać jako dodatek. Młode liście są delikatniejsze i nadają się do zimnych dań, starsze zaleca się poddać obróbce cieplnej. Nać buraka ma lekko ziemisty, nieco gorzkawy smak.

Liście chrzanu to duże, ciemnozielone liście krzewu chrzanu (Armoracia rusticana), które mają zbliżony do korzenia ostry, musztardowy aromat, choć w łagodniejszej formie. W kuchni wykorzystuje się je przede wszystkim przy kiszeniu i marynowaniu warzyw oraz ogórków, zapobiegają ich rozmiękaniu i nadają zalewce charakterystyczną pikantną nutę. W niektórych kuchniach liście przykłada się do wędlin lub dań mięsnych zamiast przypraw. Można je również blanszować i podawać jako warzywo. Świeże liście dodaje się do solanek podczas domowej fermentacji. Zbiera się je wiosną i latem, gdy są najświeższe.

Liście curry to świeże lub suszone liście drzewa Murraya koenigii, pochodzącego z Indii i Sri Lanki. Mimo swojej nazwy nie mają nic wspólnego z mieszanką przypraw curry, to odrębny składnik o własnym niepowtarzalnym aromacie. Ich zapach jest cytrusowy, lekko korzenny i delikatnie orzechowy. W kuchni południowoindyjskiej i srilankijskiej są niezastąpionym składnikiem, dodaje się je do rozgrzanego oleju lub ghee na początku gotowania, gdzie uwalniają swój aromat do bazy dania. Wykorzystuje się je w dhalach, sosach curry, zupach i potrawach rybnych. Świeże liście są znacznie bardziej aromatyczne niż suszone.

Liście herbaty to zbierane i przetwarzane liście krzewu herbacianego (Camellia sinensis), z których przyrządza się jeden z najpopularniejszych napojów na świecie. W zależności od sposobu przetworzenia wyróżniamy herbatę zieloną, białą, oolong, czarną oraz pu-erh. W kuchni liście herbaty stosowane są nie tylko do parzenia gorących i lodowych napojów, ale także jako aromatyczny dodatek do deserów, sosów, makaronów lub marynat. Są bogate w antyoksydanty, zwłaszcza katechiny, i zawierają kofeinę.